Monday, 20 July 2020

വാക്കുകൾ ― മഹ്മൂദ് ദർവീഷ്

മഹ്മൂദ് ദർവീഷ്
മഹ്മൂദ് ദർവീഷ്

എന്റെ വാക്കുകൾ 
ഗോതമ്പായിരുന്നപ്പോൾ, 
ഞാൻ ഭൂമി. 

എന്റെ വാക്കുകൾ 
ഇടിമുഴക്കമായിരുന്നപ്പോൾ, 
ഞാൻ കൊടുങ്കാറ്റ്. 

എന്റെ വാക്കുകൾ 
കല്ലായിരുന്നപ്പോൾ, 
ഞാൻ പുഴ. 

എന്റെ വാക്കുകൾ 
തേനായപ്പോൾ 
ഈച്ചകളെന്റെ വായമൂടി.

മഹ്മൂദ് ദർവീഷ് (1941-2008): ഫലസ്തീനിയൻ കവി. സാഹിത്യത്തിനുള്ള ലോട്ടസ് പ്രൈസ്, ലെനിൻ സമാധാനപുരസ്കാരം, ഫ്രെഞ്ച് സർക്കാറിന്റെ പരമോന്നത സിവിലിയൻ ബഹുമതിയായ ദ് നൈറ്റ് ഓഫ് ദ് ആർട്ട്സ് ആൻഡ് ലെറ്റേഴ്സ് തുടങ്ങിയ പുരസ്കാരങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. 

വെയിലും നിഴലും
മറ്റു കവിതകളും

സുജീഷിന്റെ ആദ്യ കവിതാസമാഹാരം. വെയിൽ, നിഴലുകൾ, യാതൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ, ശേഷം, മഴക്കാലരാത്രി തുടങ്ങി ശ്രദ്ധേയമായ 46 കവിതകൾ.

"കവി­ത­കൊ­ണ്ട് മാ­ത്രം സാ­ധ്യ­മാ­വു­ന്ന ആവി­ഷ്ക്കാ­ര­ങ്ങ­ളു­ണ്ട് എന്ന തീർ­ച്ച സു­ജീ­ഷി­ന്റെ കവി­ത­ക­ളു­ടെ ബോ­ധ­ത്തി­ന്റെ ഊർ­ജ്ജ­മാ­ണ്. കവി­ത­കൊ­ണ്ട് മാ­ത്രം തു­റ­ക്കാ­വു­ന്ന പൂ­ട്ടു­ക­ളെ അത് സധൈ­ര്യം സഗൗ­ര­വം സമീ­പി­ക്കു­ന്നു. നമ്മൾ കണ്ടു­പ­രി­ച­യി­ച്ചി­ട്ടി­ല്ലാ­ത്ത മേ­ഖ­ല­ക­ളി­ലേ­ക്ക് പട­രാ­നു­ള്ള കെൽ­പ്പും കല്പ­നാ­വൈ­ഭ­വ­വും ഈ കവി­ത­ക­ളിൽ സന്നി­ഹി­ത­മാ­ണ്. പു­തിയ മല­യാ­ള­ക­വി­ത­യിൽ പ്ര­ധാ­ന­പ്പെ­ട്ട ഒരു പു­സ്ത­ക­മാ­യി­രി­ക്കും ഇതെ­ന്ന് എനി­ക്കു­റ­പ്പു­ണ്ട്. "
— ടി. പി. വിനോദ്