Monday, 17 May 2021

നമുക്ക് എന്തുതന്നെയായാലും... — അഡ്രിയൻ റിച്ച്

അഡ്രിയൻ റിച്ച്
അഡ്രിയൻ റിച്ച്
നമുക്ക് എന്തുതന്നെയായാലും,
നിന്റെ ശരീരം എന്റേതിനെ പിന്തുടരും.
മൃദുലം, ലോലം നിന്റെ പ്രേമചേഷ്‌ട—
കാടുകളിൽ വെയിൽ കഴുകിവിട്ടപാടേനിൽക്കും
പന്നൽച്ചെടികളുടെ പാതിചുരുണ്ട ഇലമടൽ പോലെ.
നിന്റെ ഏറെ സഞ്ചരിച്ച, ഉദാരമാം തുടകൾ,
അതിനിടയിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും
വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ മുഖം,
നാവ് അവിടെ കണ്ടെടുത്തയിടത്തിന്റെ
നിഷ്‌ക്കളങ്കതയും സാമർത്ഥ്യവും;
വായിൽ നിന്റെ മുലഞെട്ടുകളൂടെ
ജീവസ്സുറ്റ, ആർത്തിമൂത്ത ചാഞ്ചാട്ടം;
എനിക്കുമേൽ നിന്റെ സ്പർശം:
ദൃഢം, സുരക്ഷിതം, തേടിപ്പിടിക്കൽ;
നിന്റെ കരുത്തുറ്റ നാവും
ലോലമാം വിരലുകളും അവിടേക്കെത്തുന്നു—
കാലങ്ങളായി ഞാൻ നിനക്കായി
കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നയിടത്തേക്ക്,
എന്റെ നനഞ്ഞ ഇളംചുവപ്പ് മടയിലേക്ക്.
എന്തുതന്നെയായാലും, ഇത്!

അഡ്രിയൻ റിച്ച് (1929-2012): അമേരിക്കൻ കവി. ഫെമിനിസ്റ്റ്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിനൊടുവിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കവികളിൽ ഒരാൾ.

വെയിലും നിഴലും
മറ്റു കവിതകളും

സുജീഷിന്റെ ആദ്യ കവിതാസമാഹാരം. വെയിൽ, നിഴലുകൾ, യാതൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ, ശേഷം, മഴക്കാലരാത്രി തുടങ്ങി ശ്രദ്ധേയമായ 46 കവിതകൾ.

"കവി­ത­കൊ­ണ്ട് മാ­ത്രം സാ­ധ്യ­മാ­വു­ന്ന ആവി­ഷ്ക്കാ­ര­ങ്ങ­ളു­ണ്ട് എന്ന തീർ­ച്ച സു­ജീ­ഷി­ന്റെ കവി­ത­ക­ളു­ടെ ബോ­ധ­ത്തി­ന്റെ ഊർ­ജ്ജ­മാ­ണ്. കവി­ത­കൊ­ണ്ട് മാ­ത്രം തു­റ­ക്കാ­വു­ന്ന പൂ­ട്ടു­ക­ളെ അത് സധൈ­ര്യം സഗൗ­ര­വം സമീ­പി­ക്കു­ന്നു. നമ്മൾ കണ്ടു­പ­രി­ച­യി­ച്ചി­ട്ടി­ല്ലാ­ത്ത മേ­ഖ­ല­ക­ളി­ലേ­ക്ക് പട­രാ­നു­ള്ള കെൽ­പ്പും കല്പ­നാ­വൈ­ഭ­വ­വും ഈ കവി­ത­ക­ളിൽ സന്നി­ഹി­ത­മാ­ണ്. പു­തിയ മല­യാ­ള­ക­വി­ത­യിൽ പ്ര­ധാ­ന­പ്പെ­ട്ട ഒരു പു­സ്ത­ക­മാ­യി­രി­ക്കും ഇതെ­ന്ന് എനി­ക്കു­റ­പ്പു­ണ്ട്. "
— ടി. പി. വിനോദ്